Zacznijmy krótko od sytuacji w Madrycie, bo ostatnio dużo mówi się o napięciach w Realu. Cristiano Ronaldo ma za złe klubowi kilka spraw, m.in. że nie zatrzymano Ancelottiego, którego CR7 otwarcie wspierał. Nie odpowiada też Portugalczykowi, jak włodarze klubu traktują jego legendy. Choćby nie docenianie Sergio Ramosa, wicekapitana zespołu. Czy te problemy poukładają się w nowym sezonie?

– Real prowadzi zawsze swoją politykę. Ta polityka jest często brutalna, zwłaszcza jeśli nie ma wyników. Wtedy uderza to w zawodników i w trenera w szczególności. Każdy trener, który nie tyle przegrał, co bardziej nie wygrał w ubiegłym sezonie, kończy w Realu bardzo smutno. Na pewno działacze „Królewskich” powinni się zastanowić, czy dobrze żegnają się ze swoimi legendami. Moje pożegnanie z madryckim klubem akurat było wspaniałe, ale moja sytuacja też była inna. Ja też zawsze odchodziłem z klubów w zgodzie, stąd może reakcja klubu i zawodników była tak pozytywna. Jeśli pojawiają się napięcia na linii prezes-zawodnik, nikt nie ma ochoty na rzewne pożegnania.

Dużo prawdy jest w tym co napisał Ángel Di María, że przykre jest to, że od całego przelanego potu i radości ze zwycięstw ważniejsze są te konflikty i niesmaczne pożegnania. Myślę, że w tej kwestii Real ma bardzo dużo do poprawy. Tym bardziej, że taki klub potrzebuje później tych legend. To są zawodnicy, którzy znają kibiców i tę specyfikę klubu. Nawet jeśli jest jakiś konflikt do rozwiązania, powinno się bardzo koncyliacyjnie do tego podejść, co oczywiście nie jest łatwe.

A wierzysz w ogóle, że Sergio Ramos odejdzie? Czy jest to typowa gra na wyższy kontrakt…

– Wyobrażam sobie, że odejdzie. Już za moich czasów były spekulacje na ten temat. Każde negocjacje nowego kontraktu takie pogłoski wywołują. Oczywiście Sergio dobrze czuje się w Realu, ale też znam jego osobowość; on szuka wyzwań. Często wspominał o Premiership, o tym, że chciałby nauczyć się języka, nowej kultury, także tej piłkarskiej. Czasami piłkarz podejmuje taką decyzję ze względu na chęć zmiany, poszukania nowych bodźców i mobilizacji. Wiem, że dobrze mu w Madrycie, ale jak najbardziej transfer jest możliwy.

Jak odebrałeś ostatni mecz kadry z Gruzją. Czy to było wymęczone, wydarte rywalom zwycięstwo czy taki trochę „niemiecki”, typowy dla faworyta triumf nad słabszym przeciwnikiem? Bałeś się o wynik?

– Na pewno mamy w ostatnich spotkaniach, choćby z Irlandią, Szkocją, wcześniej Niemcami właśnie, takie fazy, gdzie zupełnie tracimy kontrolę nad meczem i nie potrafimy jej odzyskać. To jest niepokojące, że nawet w takim meczu jak z Gruzją nie potrafiliśmy tego zrobić. Najważniejsze, że jest jednak w zespole pewność siebie i atmosfera, która „wyciąga” takie mecze. Musimy pamiętać, że ten czerwiec jest trudnym okresem, bo zawodnicy są już po sezonach, czasami 2-3 tygodnie i trudno jest im grać w tym czasie. Dobrze, że przełamaliśmy to fatum meczów czerwcowych i wygraliśmy. Bo takie mecze trzeba po prostu wygrać, nieważne jak.

Czy nie uważasz, że skrzydła nam w tym roku mocno opadły? Grosicki wikłał się w zupełnie nieskuteczne pojedynki, a jego dośrodkowania nie dochodziły do partnerów. Błaszczykowski przez cały sezon był nękany kontuzjami i nie ma jeszcze tego błysku, a Peszko znów był bardzo niedokładny i tracił mnóstwo piłek. Nie brakuje kogoś? Może zapomniany Adrian Mierzejewski?

– To właśnie mocno przełożyło się na to, że tak łatwo tracimy kontrolę nad spotkaniem. Boki zawsze dają mocno odpocząć reszcie zespołu, zwłaszcza grającemu w destrukcji. Tam się też robi przewagę, szczególnie w naszej reprezentacji, gdzie mamy mocne boki i Roberta Lewandowskiego z przodu. Każda strata w tamtych rejonach raczej trafia do przeciwnika. Dobrze, że mamy tam jednak spory wybór i ktoś powinien być w formie. Ludzie mogą powiedzieć, że potrzeba nam Mierzejewskiego, ale inni odpowiedzą, że jemu trudno utrzymać formę w lidze katarskiej. Trener ma i tak szeroki wybór, wybrał już trzon, musi na nim bazować, a sami piłkarze muszą brać odpowiedzialność za swoją formę w tym ważnym okresie. Jesienią powinno to już wyglądać lepiej. Tym razem Milik z Lewandowskim poradzili sobie prawie sami i sporo stworzyli środkiem, ale skrzydłowi będą potrzebni, bo to oni zazwyczaj napędzają nasz atak.

Czy po tych dwóch meczach uważasz, że wyklarowała się obsada bramki? Wszyscy trzej bramkarze mieli niewiele pracy…

– To się wszystko zmienia u nas jak w kalejdoskopie. Póki jednak bramkarz broni w swoim klubie, to jego pozycja może nie jest pewna, ale przynajmniej stabilna. Myślę, że Fabiański na razie spełnia oczekiwania zespołu i sztabu szkoleniowego, a dobre występy, którymi zbudował sobie pewność siebie tak potrzebną bramkarzowi, przełożył teraz na reprezentację.

Czy takie sparingi, jak ten z Grecją, są w ogóle potrzebne? Przez rozegranie tego meczu spadliśmy definitywnie do trzeciego koszyka przy losowaniu kolejnych eliminacji…

– Był kiedyś jeden taki trener, który ustawiał sobie spotkania towarzyskie reprezentacji tak, że byliśmy chyba w pierwszej dwudziestce bez grania na dużych turniejach po to, żeby być w lepszym koszyku. Myślę, że mimo wszystko dla trenera jest to ważne spotkanie z punktu widzenia selekcyjnego. Ja wiem, co czują zawodnicy, bo sam to kiedyś przeżywałem, kiedy gra się mecz dzień przed wakacjami i ta mobilizacja spada bardzo mocno po meczu z Gruzją. Takie spotkania się trudno ogląda, nawet lepiej w telewizji, bo można sobie zaparzyć herbatę i zrobić kanapki (śmiech). Ale kilka plusów jest, bo choćby Kuba Błaszczykowski pokazał się z dobrej strony jako lider i wykazywał dużą ochotę do gry.

A co myślałeś o próbie wykorzystania przepisu o potencjalnym unieważnieniu meczu przez FIFĘ? Przy przeprowadzeniu więcej niż sześciu zmian takie sytuacje już miały miejsce i mecz nie był liczony do żadnych zestawień.

– Dzisiaj mówimy o tym otwarcie, ale pewnie pojawiłyby się głosy, gdyby to się stało, że trzeba zwolnić trenera. Ja już w piłce przeżyłem wiele i jeżeli to nam by miało pomóc, to jasne, dlaczego nie.

Skoro jesteśmy przy reprezentacji… Kilku z najbardziej utalentowanych zawodników w Polsce było widzianych na premierze pierwszej w historii kolekcji piłkarskiej New Balance i prawdopodobne, że od nowego sezonu marka będzie miała dobrych przedstawicieli marketingowych. Czy jako utalentowany, obiecujący piłkarz na początku dużej kariery nie bałbyś się podpisywać kontraktu z dopiero wchodzącym do piłki nożnej producentem sportowym?

– Rozumiem, że cofamy się o 15-20 lat? (śmiech) Dla młodego zawodnika, kontrakt z jakąkolwiek firmą jest już wyróżnieniem. Na końcu jednak najważniejsza jest zawsze dla zawodnika jakość produktu. Nieważne, czy jest to firma znana na rynku czy nowa. Na końcu i tak liczy się produkt i jego jakość. Dlatego na pewno bym się nie bał.

Na wspomnianej premierze zostałeś ambasadorem tej amerykańskiej marki. Co ciekawe, na to wydarzenie przybył do Warszawy sam właściciel New Balance’a – Jim Davis.

– Byłem mocno zaskoczony obecnością prezesa firmy. Nagrał nawet krótki filmik wspierający mnie w meczu gwiazd Realu Madryt i Liverpoolu, co było, nie ukrywam, bardzo miłym gestem. W ogóle, w prywatnym kontakcie Jim Davis jest niezwykle sympatyczny. Wracając do zostania ambasadorem… nie podpisałbym się pod produktem, w który nie wierzę. Miałem okazję testować w tym meczu buty piłkarskie New Balance i byłem naprawdę zadowolony. Były nawet lepsze niż się spodziewałem.

Co jest dla ciebie najważniejsze w odbiorze stroju i butów piłkarskich? Wygoda, czucie piłki, przepuszczalność powietrza, lekkość?

– Dla mnie najważniejsze jest jak but leży na stopie i czy po 90 minutach biegania odczuwam nadal komfort. Wygoda w tak specyficznej, skomplikowanej podeszwie, do której dochodzą kołki, jest najistotniejsza. Kiedyś jakość skóry była istotna, teraz jest więcej syntetyków, które sprawiają, że buta nie czuć na nodze. No i istotna jest też przyczepność do murawy, nie tylko w grze na bramce. Buty New Balance’a mają dobre połączenie tzw. korków lanych z kołkami. Zdarzało się kiedyś obcinanie niektórych korków, żeby manualnie wkręcać sobie metalowe. Bramkarze zazwyczaj preferują metalowe kołki, a tu jest to od razu dobrze rozwiązane.

New Balance podejmuje odważne decyzje jeśli chodzi o stroje piłkarskie. Ostatnio choćby wyjazdowe brązowe stroje FC Porto wywołały sporą dyskusję w mediach. Co sądzisz o tak kreatywnym podejściu do designu i barw klubowych?

– Jak każda nowa firma, która wchodzi w dość nasycony rynek, New Balance też się czymś wyróżnia. Miałem szansę grać w tym sprzęcie, testować go i mogę z pełną odpowiedzialnością stwierdzić, że jakościowo jest to wysokiej klasy sprzęt. To jest najważniejsze dla drużyny, która ubiera się w takie stroje lub buty. Design idzie później. Zwłaszcza przy drugich strojach, designerzy mają spore pole do popisu i widzę w tym tylko korzyści. Później to właśnie te teoretycznie „kontrowersyjne” stroje są najbardziej poszukiwane na rynku kolekcjonerskim.

Już 19 Września mają ruszyć rozgrywki In­dian Super Le­ague, w których weźmie udział osiem drużyn. Liga trwać ma 3 miesiące, a polski bramkarz miałby zarobić 1 mln. euro.

W kontekście gry na  indyjskich boiskach wspomina się takich graczy jak Ro­bert Pires czy Fabio Can­na­va­ro. Polaka jednak obowiązuje umowa z Castrolem i szanse na wyjazd są znikome.

– Nie ukry­wam, że jest coś na rze­czy. Ofer­ta przed­sta­wia się atrak­cyj­nie i ten temat może jed­nak wróci. W tej chwi­li mam umowę z Ca­stro­lem i na grę w In­diach nie ma żad­nych szans – po­wie­dział „Prze­glą­do­wi Spor­to­we­mu” Dudek.

– Łukasz będzie miał na początku trudno. Nikt nie da mu kredytu zaufania, wszystko będzie musiał sobie wydrzeć na treningach. Taka drużyna jak Roma gra wiele spotkań i pewnie w jakimś momencie trener powie naszemu bramkarzowi: – to jest twoja szansa. I wtedy trzeba ją wykorzystać – powiedział Dudek.

Triumfator Ligi Mistrzów w sezonie 2004/2005 wypowiedział się także na temat umiejętności nowego zawodnika Romy.

– Wiem, że Łukasz jest dobrym bramkarzem, ma predyspozycje, by zrobić wielką karierę. W pewnym momencie trochę rozrabiał, ale który z nas, bramkarzy, nie jest szalony? Oczywiście więcej wolno gwiazdom, więc nie polecam Łukaszowi takich zachowań na początku przygody w Romie – dodaje były piłkarz.

Mecz zostanie rozegrany w czerwcu w oficjalnym terminie FIFA.

– Jest to nasz ukłon w stronę Jerzego Dudka i cały zarząd z entuzjazmem przyjął ten pomysł – zapewnił Boniek.

W wywiadzie dla „Super Expressu”- Dudek ujawnił, w jakim klubie widziałby byłego gracza poznańskiego Lecha.

– Widziałbym Lewandowskiego w Liverpoolu. Stworzyłby groźny duet z Luisem Suarezem. Najlepsze dla Roberta byłoby podpisanie wstępnej umowy.

– Robert sprawdziłby się wszędzie, bo jest już bardzo dojrzałym zawodnikiem– powiedział były gracz Realu Madryt.

– Powinien po cichu podpisać kontrakt z dużym klubem i do końca sezonu kontynuować grę w Borussii Dortmund– dodał na zakończenie.

– Ciągle ćwiczę dwa razy w tygodniu, by pozostać w formie. Jeszcze oficjalnie nie zakończyłem kariery – stwierdził polski bramkarz. – Obecnie myślę o tym, co robić po zawieszeniu butów na kołku. Ale szczerze, wciąż znajduje motywację, by wrócić do gry.

59-krotny reprezentant Polski ostatni oficjalny mecz rozegrał 21 maja 2011 roku, gdy na pożegnanie z Realem Madryt strzegł bramki w spotkaniu z UD Almeria (8:1). Kilka miesięcy później ogłosił zawieszenie kariery, chociaż interesowało się nim wiele klubów, w tym Legia i Polonia Warszawa.

– Może więc zdecyduje się na ten krok? MLS wydaje się być interesującym kierunkiem. Kto wie, może pewnego dnia tam trafię – zakończył.

Centrum prasowe piłkarskiej centrali w Polsce poinformowało również, że dzisiaj wieczorem zostanie podjęta decyzja co do występu Jakuba Wawrzyniaka w jutrzejszym meczu z Słowacją.

Specjaliści uspokajają. Przerwa w treningu obu bramkarzy potrwa kilkanaście dni. Tak, więc występ piłkarzy na Euro 2012 wydaje się niezagrożony.

– Średnio, to czas powrotu do gry wynosi właśnie około 12 dni, więc prawdopodobnie ich urazy nie powinny być większym problemem – przyznał ortopeda na antenie TVN24.

Tymczasowo do sztabu szkoleniowego reprezentacji dołączył Jerzy Dudek, który gościnnie zastąpił na treningu kontuzjowanych bramkarzy.

– Z wielką chęcią grywam w golfa, w siatkówkę. Ale to piłka jest moim zawodem. Dała mi w życiu wszystko, jest pasją i miłością. Mam świadomość, że przyjdzie pora, aby się pożegnać – mówi piłkarz w rozmowie z Wojciechem Koerberem z „Polska The Times”.

Co Pana sprowadza na Dolny Śląsk, do Wrocławia?
– Igrzyska polonijne, bo wciągałem z szermierzem Tomkiem Motyką flagę na maszt w czasie ceremonii otwarcia. Ale i rywalizacja mnie sprowadza. Jako pasjonat golfa i hiszpański Polonus zostałem zgłoszony do zawodów. Mam mały maraton, bo w sobotę grałem w golfa w Częstochowie, w trzeciej edycji charytatywnego turnieju Jerzy Dudek i Przyjaciele. Po ceremonii otwarcia wracam na Śląsk na niedzielną rodzinną imprezę. We wtorek wracam do Wrocławia. Z kijem.

Po zwycięstwo?
– Głównie po zabawę. Golf świetnie rozluźnia, otoczka jest kapitalna, ta przyroda. No i ma się cel.

Kto Pana wrzucił w ten dołek? Kto namówił na takie hobby?
– Kiedy opuszczałem Anglię, znalazłem w ogrodzie stary kij. Okazało się, że do golfa. Spróbowałem i mój ogrodnik wydał opinię, że z niezłym skutkiem, że powinienem się w to bawić. A wcześniej nie rozumiałem tej gry. No i później w Madrycie za namową ogrodnika właśnie kontynuowałem zabawę. M.in. z Gutim, Sergio Ramosem i naszymi doktorami.

I ma Pan na rozkładzie jakieś mocne nazwiska?
– W przeddzień wielkich turniejów organizuje się eventy, w czasie których profesjonaliści uczą amatorów. Ostatni raz w marcu brałem w takiej imprezie udział. Mierzyłem się wówczas z Jimenezem czy Sergio Garcią. Te nazwiska mógł_bym porównać do Michaela Owena czy Stevena Gerrarda, gdy chodzi o europejski futbol. No, ale szans nie miałem żadnych.

A jakie są szanse na kontynuację piłkarskiej kariery?
– Z wielką chęcią grywam w golfa, w siatkówkę. Ale to piłka jest moim zawodem. Dała mi w życiu wszystko, jest pasją i miłością. Mam świadomość, że przyjdzie pora, aby się pożegnać. Na razie się zastanawiam i korzystam z każdej godziny wolnego czasu.

Polska ekstraklasa właśnie ruszyła, więc ta opcja – jak rozumiem – odpada.
– Mam spory sentyment do polskiej piłki, choćby do jednego ze śląskich klubów, ale na dziś nie podejmuję rękawicy.

To gdzie jej Pan poszuka?
– Oferty są, ale bardzo niekonkretne i mało ambitne. Składane przez kluby walczące o utrzymanie w swoich ligach, a to mnie nie interesuje. Do tej pory grałem zawsze o najwyższe cele, w Lidze Mistrzów, zatem Rayo Vallecano czy Leeds nie bardzo mi podchodzą. To takie kluby ze spekulacji.

Ironiści dworują, że był Pan najwierniejszym kibicem Realu, że miał najlepsze miejsce. Takie VIP-owskie, tuż przy murawie. Ale to Pan każdy kolejny klub zamieniał na lepszy (Feyenoord, Liverpool, Real). Nie było wiele takich polskich karier. Raczej w drugą stronę szło to domino.
– Ja miałem szczęście, że począwszy od Concordii Knurów marzenia i cele szły tylko w górę. Później był Sokół Tychy, po pół roku Holandia itd. Kiedy żegnałem się z Liverpoolem, miałem 34 lata i mówiłem kolegom, że nie będzie już okazji zagrać w lepszym klubie. A jednak znalazł się taki chętny, by mnie zatrudnić, i nie na jeden sezon, a cztery. To był wielki splendor, duża nauka.

Tej złamanej szczęki trochę szkoda. Bo gdy weteran doznaje poważnej kontuzji, ciężko mu później wrócić i znaleźć rytm.
– Zupełnie inaczej mogło się to wszystko potoczyć. Na takie kontuzje nie mamy jednak wpływu, a po półrocznej przerwie ciężko się odzyskuje formę oraz zaufanie trenera. Powiedziałem sobie wtedy, że jeśli dojdę do sprawności, będzie to mój ostatni sezon w Realu. Udało się wrócić, ale funkcjonuję trochę jak barometr, bo pogoda w Polsce strasznie teraz zmienna i odczuwam to na pracującej szczęce.

Ma Pan czas na uczestnictwo w dorocznych zlotach Dudków?
– Nie, jeszcze tam nie dotarłem, choć dostałem już dwa razy zaproszenie. Ale to bardzo fajny pomysł. Ponoć w całej Polsce są niecałe dwa tysiące rodzin o nazwisku Dudek. Wiadomo, że nie wszyscy tą rodziną są. Potrafią się jednak te Dudki świetnie organizować. Raz na rok bądź na dwa lata robią takie spędy. Kiedyś się pewnie na takim z familią pojawię.

Dudek zdaje sobie sprawę, że w najbliższym czasie Real będzie grał same ważne mecze, dlatego może nie otrzymać już szansy gry w tym sezonie.

„Ja od dłuższego czasu jestem rezerwowym bramkarzem w Madrycie. Bardzo ciężko pracuję na treningach, żeby otrzymać jakąś szansę. A teraz faktycznie, wchodzimy w okres – jak ja to mówię – prawdy. Wznowiona zostaje Liga Mistrzów, nie możemy odpuszczać Primera Division, a dodatkowo awansowaliśmy przecież do finału Pucharu Króla. Każdy mecz będzie rozgrywany o wielką stawkę” – przyznał polski bramkarz.

Piłkarz przyznaje, że nie otrzymał jeszcze propozycji nowego kontraktu, jednak jeżeli będzie spisywał się dobrze na treningach, to ma dużą szansę na przedłużenie umowy.

„Miałem kontuzję, przez półtora miesiąca byłem poza treningami. Teraz na nowo będę musiał zapracować na ten nowy kontrakt. Jak będę ciężko pracował, na pewno mam duże szanse na kolejny sezon w Realu. Na razie jednak muszę jak najszybciej wrócić do formy i utwierdzić wszystkich, że mimo, iż mam 37 lat, to w dalszym ciągu jestem potrzebny” – stwierdził były zawodnik Liverpoolu.

37-latek wyznał, że jeśli otrzymałby propozycję od klubu, w którym grałby regularnie. na pewno by ją rozważył.

„Tego naprawdę jeszcze nie wiem. Szczerze mówiąc, chciałbym dać sobie jeszcze szansę grania w innym klubie i coraz bardziej skłaniam się ku temu, żeby jednak pomyśleć o tej zmianie” – powiedział golkiper „Królewskich”

Dudek zdradził, że był dumny, kiedy pod koniec ubiegłego roku, zadzwonił do niego jeden z zawodników reprezentacji z propozycją pożegnalnego występu w kadrze.

„Jeden z doświadczonych zawodników zadzwonił do mnie i zapytał, czy nie chciałbym rozegrać takiego meczu. Byłem dumny z tego, że chłopcy o mnie pamiętają. Odpowiedziałem, że jak będę znał datę mojego zakończenia kariery, to usiądziemy i porozmawiamy. To będzie fantastyczne. Ale na dzień dzisiejszy jeszcze gram i kto wie? Może jak zacznę grać na dobrym poziomie, Franciszek Smuda wciągnie mnie do swojej kadry, nawet nie jako pierwszego bramkarza? Na razie jest za wcześnie, żeby Dudka żegnać z piłką, czy z kadrą” – zakończył.